متن عاشقانه: تو را چه کسی اسراف میکند؛ محتاج ذرهذرهام:
در روانشناسی اجتماعی، «اصل کمیابی» میگوید ارزش هر چیز با احساسِ از دست رفتن یا در دسترس نبودنش بهشدت بالا میرود. اینجا ذرهذره شدنِ معشوق، مکانیزم توجه انتخابی را فعال میکند و مغز روی جزئیاتی تمرکز میکند که در حالت عادی دیده نمیشود. همچنین نوعی «وابستگی اضطرابی» در این جمله موج میزند: فردِ دلبسته، محبت را کالایی محدود میبیند و از اسراف شدنش توسط دیگری احساس تهدید میکند. جالب است که در شعر کلاسیک فارسی نیز «بخلِ معشوق» و «نیازمندی عاشق» همیشه دو روی یک سکهاند؛ گویی عشق بدون احساسِ کمبود، در روایت فارسی اصلاً تجربه نمیشود.
راهکار:
این روایت را میتوان از دریچه «اقتصاد عاطفی» دید: وقتی توجه معشوق کمیاب میشود، هر ذرهاش ارزشی اغراقشده پیدا میکند. شاید بهجای تمرکز بر اسرافِ او، این نیازمندیِ بیکران را به تصویری از عمقِ خواستن بدل کنی؛ جایی که عاشق، خودش منبعِ معناست نه فقط مصرفکنندهی نگاهِ دیگری.