دلتنگی نبودنت: وقتی غیبت کدرت میکند:
مغز ما در جدایی از کسی که بهش وابستهایم، همان مدارهای اعتیاد را فعال میکند: دوپامین افت میکند و کورتیزول بالا میرود. این «سندروم ترک عاطفی» دقیقاً شبیه ترک مواد مخدر است – بیقراری، تحریکپذیری و احساس پوچی. جالب اینکه حتی تصور کردن خاطرهی آن شخص هم میتواند موقتاً دوپامین را بالا ببرد، اما باز هم سقوط میکند. پس احساس «کدری» تو یک واکنش شیمیایی ناخواستهست، نه ضعف شخصیت. سوال: آیا تا به حال سعی کردهای این حس را با یک فعالیت جدید (نه فقط فکر کردن) خنثی کنی؟
راهکار:
این حس رو میشه مثل یک آینه دید: نبودن دیگری، گاهی عمق دلبستگی رو به خودت نشان میدهد. شاید وقتش رسیده بنویسی چرا این غیبت اینقدر سنگین است؟