راز عشقهای یکطرفه و نرسیدن به معشوق:
هورمون دوپامین در فاز «اشتیاق» ترشح میشود نه «رسیدن». مغز ما طوری طراحی شده که نرسیدن، مدارهای پاداش را فعالتر میکند. یعنی لذت اصلی در تعقیب است، نه تصاحب. به همین دلیل عشقهای ناکام عمیقترین حکاکی را در حافظه میگذارند. آیا اگر به آن شخص میرسیدیم، باز هم اینقدر خاص بود؟
راهکار:
آن اشتیاق سوزان به کسی که نمیتوانی داشته باشی، اغلب بازتاب بخشی از وجود خودت است که هنوز کشفش نکردهای. به جای تمرکز بر دیگری، شاید وقت آن است که درون خودت را کندوکاو کنی تا ببینی واقعاً چه چیزی را در او میبینی که در خودت گم کردهای.