بود و نبودت فرقی ندارد؛ روایت ناداشتن:
روانشناسی به این وضعیت میگوید «فقدان مبهم»: وقتی فرد به لحاظ عاطفی نه کاملاً حاضر است و نه کاملاً غایب، مغز نمیتواند سوگ را پردازش کند و در چرخهای از امید و ناامیدی گیر میافتد. این ابهام اغلب از قطعیتِ از دست دادن هم فرسایندهتر است.
راهکار:
روانشناسی به این حالت «فقدان مبهم» میگوید؛ وقتی تکلیفت با بود و نبود کسی روشن نیست، ذهن نمیتواند پرونده سوگ را ببندد و مدام بین امید و ناامیدی در نوسان میماند. همین ابهام است که درد را طولانیتر میکند.