احساس ناعادلانه

چرا قضاوت شدن سر تقصیر دیگران این‌قدر درد دارد؟:

خطای بنیادین اسناد: مغز تماشاگر، شرایط را نادیده می‌گیرد و رفتار را به «شخصیت» نسبت می‌دهد. آزمایش «بازی سؤال‌وجواب» راس (۱۹۷۷) نشان داد اگر نقش سؤال‌پرسنده و شرکت‌کننده تصادفی باشد، ناظران باز هم سؤال‌پرسنده را باهوش‌تر می‌دانند. حتی وقتی می‌دانند سوگیری وجود دارد، قضاوت عوض نمی‌شود. این یعنی متهم شدن بی‌گناه فقط یک سوءتفاهم نیست؛ مکانیزم دفاعی ذهن برای حفظ «باور به جهان عادلانه» است. چه راهی برای شکستن این چرخه می‌شناسید؟

راهکار:

بله؛ وقتی ناعادلانه قضاوت می‌شوی، فقط آبرو نیست که می‌سوزد، حس «امنیت» هم از بین می‌رود؛ چون می‌فهمی اعتبارت در دست کسانی است که واقعیت را نمی‌بینند.