احساس مسئولیت بیش از حد

تکیه‌گاه خانواده شدن؛ وقتی خودت تا گردن در گلی:

در روانشناسی به این پدیده «والدینگی اجباری» یا Parentification گفته می‌شود؛ وقتی فرزند ناگهان نقش شنونده و مراقب عاطفی والدین و خواهر و برادر را می‌گیرد، بی‌آنکه ظرف هیجانی‌اش برای آن آماده باشد. پژوهش‌ها نشان می‌دهد این تجربه می‌تواند هم‌زمان همدلی را بالا ببرد و اضطراب مزمن بسازد، چون مغز مدام در حالت «مسئولیت‌پذیری برای بقای دیگران» می‌ماند. جالب اینجاست که در ادبیات خانواده‌درمانی، به چنین فردی «کودک والدشده» می‌گویند، حتی اگر از نظر سنی بزرگسال باشد. سؤال تند جامعه: اگر همه به تو تکیه کنند، تو به کجا تکیه می‌کنی؟

راهکار:

از لنز روان‌شناسی سیستمی، تو «محور تعادل» خانواده شده‌ای؛ جایی که همه تخلیه می‌شوند اما ظرف تو کمتر دیده می‌شود. اگر این نقش را به‌جای باتلاق، مانند یک «رهبری عاطفی» ببینی، مرزگذاری و زمان‌بندی برای شنیدن درد دیگران، خودش تبدیل به ابزار بقا می‌شود.