احساس مرگ تدریجی

احساس نابودی جسم در هر لحظه:

ما بد نبودیم؛ چرا بعضی‌ها بازیگری اجتماعی را بلد نیستند؟:

جامعه‌شناسی به ما می‌گوید همه‌ی انسان‌ها «بازیگر» هستند، حتی آنها که فکر می‌کنیم بلد نیستند. اروینگ گافمن در نظریه‌ی نمایشی خود ثابت کرد زندگی اجتماعی یک صحنه است و ما مدام بین «نمای جلو» (آنچه به دیگران نشان می‌دهیم) و «پشت صحنه» (خودِ واقعی‌مان) در نوسانیم. کسی که «بازیگری بلد نیست» در واقع پشت صحنه را لو می‌دهد. جالب است: در آزمایش‌ها مشخص شده انسان‌ها ناخودآگاه به کسانی که کمی دست‌وپاچلفتی و بی‌نقاب‌اند اعتماد بیشتری می‌کنند. چون نقص، سیگنال صداقت می‌فرستد. شاید آن «بلد نبودن» همان ابرقدرت پنهان شماست.

راهکار:

در جامعه‌ای که «خودِ نمایشی» در شبکه‌های اجتماعی حکمرانی می‌کند، بلد نبودن بازیگری یک ناتوانی نیست؛ یک فیلتر داخلی است. این یعنی شما انرژی روانی‌تان را صرف مدیریت برداشت دیگران نمی‌کنید. روانشناسان به این «اصالت وجودی» می‌گویند: همسو بودنِ خودِ درونی با خودِ بیرونی. شاید همین ناتوانی، عمیق‌ترین توانایی شما باشد.

حس مرگ تدریجی در تنهایی شب:

در روانشناسی، این تمایل به تصویرسازی مرگ خود، گاهی بازتاب «پیش‌بینی غم» است؛ مغز با تمرین بدترین سناریو (مرگ) سعی می‌کند از شوک غم واقعیِ طردشدگی یا شکست جلوگیری کند. این مکانیسم دفاعی غم‌انگیز است، چون رنج را از آینده به حال قرض می‌آورد. آیا این پیش‌بینیِ درد، واقعاً از شدت رنج بعدی می‌کاهد؟

راهکار:

این حس سنگینِ «مرگ تدریجی» گاهی از «الکسی تایمیا» نشأت می‌گیرد؛ ناتوانی در شناسایی و بیان احساسات که آن‌ها را به تصاویر فیزیکی شدیدی مثل این تبدیل می‌کند. شاید نوشتن روزانه‌ی ساده‌ای که فقط احساسات را نام می‌برد (مثلاً «ترس»، «خالی بودن») بدون استعاره، نقطه‌ی شروع برای شکستن این طلسم کلامی باشد.