احساس محرومیت اجتماعی

وقتی نفس کشیدن آرزو می‌شود: روایتی از رویاهای دست‌نیافتنی:

تحقیقات نشان می‌دهد که در شرایط کمیابی مزمن، مغز انسان تا ۱۳ امتیاز از ضریب هوشی خود را از دست می‌دهد. این پدیده 'ذهنیت کمیابی' نام دارد و وقتی بقا به دغدغه اصلی تبدیل می‌شود، توانایی برنامه‌ریزی بلندمدت و امید مختل می‌شود. آیا آرزوهای ما قربانی این تله‌ی شناختی شده‌اند؟

راهکار:

این تجربه‌ی عمیق که نیازهای پایه هم آرزو شده‌اند، بازتاب یک بحران جمعی است، نه ناتوانی فردی. شاید تنها راه شکستن این طلسم، پیدا کردن کوچک‌ترین انتخاب‌های آگاهانه‌ای باشد که مرز بین آرزو و هدف را دوباره ترسیم کنند.