احساس کم‌ارزشی

وقتی همه ماه را بهتر می‌دانند؛ داستان کم‌ارزشی:

تو روان‌شناسی به این می‌گن «سوگیری مقایسه اجتماعی»: ما همیشه چیزهایی را که دست‌نیافتنی‌ترند (مثل ماه) بهتر از داشته‌های خودمون (مثل ستاره) ارزیابی می‌کنیم. جالب اینجاست که ماه در واقع یک جرم بی‌نور است که فقط نور خورشید را بازتاب می‌دهد، درحالی‌که ستاره‌ها خودشان منبع نور و انرژی‌اند. پس شاید «بهتر بودن» فقط یک خطای دید باشد.

راهکار:

این حس رو می‌شه از زاویه‌ای دیگه دید: شاید خدا هزار تا مثل تو ساخته چون تو الگویی بودی برای تکرار، نه یک استثنای یگانه. ماه تنهاست، اما ستاره‌ها بی‌شمارند و هرکدام نوری دارند که در شب‌های تاریک دسته‌جمعی می‌درخشند. ارزش تو به تعداد نیست، به تأثیری است که بر مسیر دیگران می‌گذاری.