احساس خستگی و وطن

حال دلم شبیه کدام شهر ایران است؟:

پدیده‌ای به نام «توپوفیلیا» (عشق به مکان) وجود دارد: انسان‌ها شهرها را نه فقط جغرافیا، که ظرف روان‌شان می‌کنند. اهواز با گرمای نفس‌گیرش نماد انرژی فروخورده‌ست، تبریز آشوب خلاقانه‌ست، زنجان تیزی فولادِ کلام، و شیراز جادوی شبانه‌ی خیال. جالب اینکه در نوروساینس، خاطرات مکان‌ها با هیپوکامپ و آمیگدال گره می‌خورند – هر شهر یک نقشه‌ی عاطفی مجزاست. کدام شهر ایران ناخودآگاه شما را تعریف می‌کند؟

راهکار:

اگر این متن برداشتی از حس‌های درونی‌ست، می‌توان با نوشتن ادامه‌ای کوتاه برای هر شهر، تصویرهای تازه‌تری خلق کرد. مثلاً: «و دستانم، خشک از باد سیستان».