خستگی؛ واژهای که ایران با آن زندگی میکند:
تحقیقات روانشناسی اجتماعی نشان میدهد «خستگی مزمن جمعی» در جوامعی رخ میدهد که نابرابری و بیثباتی بالا باشد. جالب است که این حس در ایران با ضربالمثل «صبر ایوب» هممعنا شده، اما صبر بدون امید به تغییر، به فرسودگی کامل میانجامد. آیا راهی برای تبدیل این خستگی به انرژی جمعی برای تغییر وجود دارد؟
راهکار:
این جمله بهدرستی به یک واقعیت روانی-اجتماعی اشاره دارد: «خستگی مزمن جمعی» که نتیجهٔ سالها فشار اقتصادی، سیاسی و اجتماعی است. برای خروج از این چرخه، پیشنهاد میشود به جای تمرکز بر «خستگی»، روی «تابآوری» و «راههای کوچک بازیابی انرژی» مثل پیادهروی روزانه یا گفتگوهای مثبت در گروههای دوستی تمرکز کنید.