خستگی از بودن و بیپناهی درون؛ نشانهای از بحران وجودی:
واقعیت شگفتانگیز: پژوهشهای نوروساینس نشان داده مغز انسان در حالت «پناه نداشتن» (چه فیزیکی چه عاطفی) همان مدارهای درد فیزیکی را فعال میکند. یعنی «بیجاییِ درون» واقعاً مانند شکستگی استخوان درد دارد. ویکتور فرانکل در کتاب «انسان در جستجوی معنا» ثابت کرد تنها چیزی که از این خستگی هستیشناختی نجات میدهد، معناست – حتی در بدترین شرایط. سوال برای جامعه: آیا تا حالا شده در میان جمع، تنها حسِ بیپناهی را تجربه کنی؟
راهکار:
این حس ریشه در «نبودِ خانهای درونی» دارد. روانشناسان به آن «ناامنی هستیشناختی» میگویند. یک تمرین: هر روز سه بار با صدای بلند بگو «من اینجام، همین حالا» تا نقطهی اتکایت را در خودت بازسازی کنی.