دلیل وابستگی به آدمها؛ احساسی که نسبت به خودمان پیدا میکنیم:
در روانشناسی، سیستم پاداش مغز فقط با حضور فرد محبوب فعال نمیشود؛ بلکه هنگام پیشبینیِ احساس خودارزشمندی ناشی از آن حضور نیز دوپامین ترشح میکند. پژوهشهای تصویربرداری عصبی نشان دادهاند نواحی مرتبط با خودپنداره، مثل قشر پیشپیشانی میانی، هنگام فکر کردن به شریک عاطفی همانقدر فعال میشود که هنگام فکر کردن به خود. یعنی مرز بین «او» و «منِ مطلوب» در مغز محو میشود. به همین دلیل قطع رابطه اغلب مثل سوگِ یک نسخه از خود است، نه فقط از دست دادن یک نفر. اگر آن نسخه از خود را بتوان بدون آن آینه بازسازی کرد، وابستگی از جنس اعتیاد به رابطه خارج میشود.
راهکار:
این وابستگی در واقع چسبیدن به نسخهای از خودت است که آن آدم برایت قابل مشاهده میکند؛ پس اگر رابطه تغییر کرد، آن خودِ ارزشمند لزوماً از بین نمیرود، فقط آینهاش عوض شده.