اتصال روحی؛ وقتی دو نفر یکی میشوند:
نورونهای آینهای در مغز ما طوری طراحی شدهاند که وقتی عشق واقعی باشد، مرز بین «من» و «تو» تقریباً محو میشود. پژوهشهای عصبشناختی نشان میدهد در لحظات همدلی عمیق، همان نواحی مغز که برای احساس خودی فعال میشود، برای احساس طرف مقابل هم فعال میگردد. یعنی مغزتان واقعاً او را جزئی از خودتان میبیند. آیا این همان معنای عشق بیمرز نیست؟
راهکار:
این حس ادغام کامل با دیگری ریشه در فعالشدن نورونهای آینهای دارد؛ همان مکانیسمی که باعث میشود هنگام دیدن لبخند کسی، خودت هم لبخند بزنی. برای عمیقتر شدن این تجربه، میتوانی تمرین همتنفسی (synchronized breathing) با آن شخص را امتحان کنی. تأثیرش شگفتانگیز است.