چشم بسته آرزوها را ادامه بده؛ کسی مراقب توست:
بستن چشم، فعالیت قشر بینایی را بازآرایی می‌کند و شبکهٔ پیش‌فرض مغز برای تصویرسازی و یادآوری حمایت‌های اجتماعی فعال‌تر می‌شود؛ به همین دلیل «حضور مراقب» می‌تواند به یک تکیه‌گاه روانی درونی تبدیل شود، نه فقط یک باور بیرونی. آیا این مراقب را در روزهای سخت بدون نشانهٔ بیرونی هم فراخوانی می‌کنی؟
راهکار:
این جمله را می‌شود این‌طور بازخوانی کرد: «مراقب» لزوماً یک ناظر بیرونی نیست؛ می‌تواند همان بخشی از تو باشد که در تاریکی هم آرزوهایت را رها نمی‌کند. چشم‌بسته ادامه دادن، نوعی تمرین اعتماد به صدای درونی است؛ نه انکار واقعیت.