تلخی گذر عمر و فلسفهی لحظهی حال:
در فیزیک، مفهوم «پیکان زمان» از قانون دوم ترمودینامیک میآید: بینظمی کل جهان همیشه در حال افزایش است. این بینظمی غیرقابل بازگشت، همان چیزی است که گذر زمان را برای ما قابل درک میکند. پس احساس گذرا بودن عمر، در واقع درک ناخودآگاه ما از این قانون بنیادی کیهان است. آیا این بینظمی اجتنابناپذیر، به تلخی زندگی معنا میدهد یا به ارزش نظم درونی ما؟
راهکار:
این حس گذرا بودن و تلخی، در فلسفهی رواقی به عنوان «آپاتیا» یا بیتفاوتی آرامشبخش نسبت به چیزهای خارج از کنترل ما بازتعریف میشود. شاید نگاه کردن به عمر نه به عنوان چیزی که «میگذرد»، بلکه به عنوان لحظهای که «اکنون در آن هستیم» کمک کند.