تولد و آرزوی دیگران: پارادوکس شادی و گناه:
اینجا یک پارادوکس روان‌شناختی عمیق نهفته: «سندرم بازمانده» (Survivor Guilt) در مقیاس لحظه‌ای. وقتی در اوج شادی شخصی، ناگهان به یاد رنج دیگران می‌افتی، مغزت مدار همدلی را فعال می‌کند و شادی را «غیرمجاز» اعلام می‌کند. جالب اینجاست که این حس در فرهنگ‌های جمع‌گرا مثل ایران، شدیدتر از فرهنگ‌های فردگراست. سوال: آیا می‌توان همزمان هم شاد بود و هم همدل، بدون اینکه یکی دیگری را نابود کند؟
راهکار:
این متن انگار سوالی بی‌پاسخ می‌پرسد: آیا شادی ما به قیمت نادیده گرفتن غم دیگران تمام می‌شود؟ پاسخ روان‌شناختی این است: همدلی به معنی نابودی شادی خود نیست. می‌توان همزمان برای خود آرزو کرد و برای دیگران دعا. این دو در تضاد نیستند.