احساس گناه بازماندگی؛ چرا خودمان را زشت میدانیم؟:
جالب است بدانید روانشناسان به این حس «گناه بازماندگی» میگویند؛ پدیدهای که در آن بازماندگان خود را لایق زندگی نمیدانند. مغز برای محافظت از روان، خاطرات درگذشتگان را ایدهآلسازی میکند و این شکاف بین واقعیت و خاطره، حس حقارت را در زندهها تشدید میکند. در واقع این «زشتی» یک توهم عصبی-شیمیایی برای پردازش فقدان است.
راهکار:
شاید آنها قشنگ بودند چون رفتند و ما زشت نیستیم، فقط هنوز اینجاییم تا قصهشان را زندگی کنیم. مرگ آینهای است که زشتی را نه در چهره، که در سکوت ما نشان میدهد.