دلتنگي براي خنده هاي بي دليل و حس غريبگي با خود قديمي:
تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که مغز ما خاطرات را هر بار که به آن‌ها مراجعه می‌کند، بازنویسی می‌کند؛ یعنی «آن آدم» که می‌گویی غریبه شده، در واقع هرگز یک نسخه ثابت نبوده است. نورون‌های آینه‌ای و حافظهٔ روایی ما مدام در حال بازسازی هویت‌مان هستند، پس این فاصله نه یک «جدایی» که یک «تغییر شکل» طبیعی است. جالب است که در روانشناسی به این پدیده «گسست خود» می‌گویند و اغلب نشانهٔ رشد است، نه پسرفت. سوال اینجاست: اگر آن نسخهٔ قدیمی الان کنارت بود، به او چه می‌گفتی؟
راهکار:
این حس «غریبه شدن با خودِ قدیمی» را می‌توانی به یک تمرین تبدیل کنی: یک دفترچه بردار و سه تا از آن خنده‌های بی‌دلیل را با جزئیات بنویس؛ چه چیزی تو را می‌خنداند؟ شاید کشف کنی که آن «غریبه» هنوز جایی در تو زندگی می‌کند و فقط منتظر یک بهانه است.