احساس غریبه بودن در میان آشناهای زیاد:
پارادوکس دوستی: هرچه تعداد آشنایان بیشتر شود، سهم توجه به هر نفر طبق قانون توانی کم می‌شود؛ در شبکه‌های بزرگ، ۲۰٪ افراد ۸۰٪ تعاملات را می‌گیرند. مغز هم برای صمیمیت عمیق فقط چند پیوند پایدار (حدود ۵ نفر) را همزمان مدیریت می‌کند. پس حس غریبه بودن، خطای احساسی نیست؛ نتیجه ریاضی شبکه است.
راهکار:
این جمله یک پارادوکس اجتماعی را نشان می‌دهد: «آشنای زیاد» لزوماً به معنای «صمیمیت زیاد» نیست و می‌تواند فضا را برای غریبه شدن نزدیک‌ترین آدم‌ها تنگ‌تر کند. می‌توانی همین حس را به یک تصویر ساده تبدیل کنی: جمعی شلوغ از آدم‌ها و یک صندلی خالی که فقط یک نفر در آن جا می‌شود.