چرا گاهی با خنده غم را پنهان میکنیم؟:
علم عواطف میگوید: مغز انسان قادر است همزمان واکنشهای متناقض داشته باشد. در یک پژوهش fMRI، دیده شد که هنگام تماشای صحنهی غمگین و خندهدار همزمان، آمیگدال و هستهی اکامبنس (مرکز پاداش) با هم فعال میشوند. این یعنی خندهای که از ته دل میآید میتواند دقیقاً کنار اشکهایی باشد که از چشم نمیافتند. آیا این پارادوکس را در خودت سراغ داری؟
راهکار:
این دوگانهی آشنا، یادآور «لبخند افسردگی» است: بسیاری از آدمها در لحظهی شادی ظاهری، عمیقترین غم را تجربه میکنند. شاید خندهات ماسکی باشد برای ثانیهای که دلت میلرزد. اگر این حس را میشناسی، بد نیست دفعهی بعد که خندیدی، یک لحظه مکث کنی و از خودت بپرسی: این خنده از کجا میآید؟