عشق سرد و عادت: شعری از دلتنگی و ندانستن خود:
مغز ما عشق پرشور اولیه را با کاهش دوپامین و افزایش اکسی‌توسین طی ۱۸ تا ۳۶ ماه به یک «عادت عمیق» تبدیل می‌کند؛ این یک ترفند تکاملی برای صرفه‌جویی در انرژی و تشکیل پیوند پایدار است، نه لزوماً پایان عشق. جالب اینجاست که سردی توصیف‌شده در این شعر می‌تواند با پدیده‌ای به نام «بی‌لذتی» (Anhedonia) همپوشانی داشته باشد، جایی که لذت از چیزهای آشنا محو می‌شود. اما دانشمندان می‌گویند انجام یک کار کاملاً جدید با هم، حتی یک مسیر ساده، می‌تواند دوباره دوپامین را مثل روز اول به جریان بیندازد.
راهکار:
این شعر تضاد کلاسیک «عادت» و «عشق» را به تصویر می‌کشد. از نگاه روانشناسی، عادت محصول مدارهای دوپامین با تحریک‌پذیری کم است، در حالی که عشق تازه از تحریک‌پذیری بالا تغذیه می‌کند. «سردی» اینجا شاید مرگ عشق نباشد، بلکه خاموشی موقت مدار پاداش مغز باشد که با تجربه‌های جدید مشترک دوباره روشن می‌شود. در واقع، این «نفهمیدن خود» که می‌گویی، نقطه شروع خودشناسی از دل رابطه است. جمله‌ات مثل یک آینه ترک‌خورده، تکه‌های یک خودِ پنهان را نشان می‌دهد.