احساس دنبال شدن توسط ماه

آرزوی بازگشت به روزهایی که ماه دنبالم می‌آمد:

در روانشناسی رشد، پدیده‌ای به اسم «خودمحوری کودکانه» (egocentrism) وجود داره که تا حدود ۶-۷ سالگی، بچه‌ها فکر می‌کنن همه چیز – حتی ماه – حول اون‌ها می‌چرخه. این باور ساده‌لوحانه نه فقط زیباست، بلکه پایه‌ای برای شکل‌گیری نظریه ذهن محسوب می‌شه. آیا شما هم این حس رو در بزرگسالی تجربه می‌کنید که گاهی دلتون برای اون جهانِ بی‌قیدوشرط تنگ می‌شه؟

راهکار:

این حس نوستالژیک رو میشه با نوشتن یه خاطره کوتاه از اون دوران یا کشیدن یه نقاشی ساده از ماه و خودِ کودکانه‌ات زنده کرد. حتی می‌تونی یه روز با یه کودک بری بیرون و ببینی آیا ماه رو دنبالش می‌بینه؟