احساس داشتن دنیا با عشق

دنیای من تویی، زری: عاشقانه‌ای از جنس فتح دنیا:

ناپلئون فقط ۳٪ خشکی‌های زمین را گرفت؛ امپراتوری چنگیز به ۲۲٪ رسید اما هیچ‌کدام نتوانستند یک رابطه را نگه دارند. مغز در عشق رمانتیک فعالیت آمیگدال (مرکز ترس) را کاهش می‌دهد و دوپامین را چنان بالا می‌برد که معشوق واقعاً بزرگ‌تر از جهان ادراک می‌شود؛ پس این جمله شاعرانه نیست، یک خطای شناختی لذت‌بخش است.

راهکار:

این متن را می‌توانی از زاویه‌ی نقشه‌نگاری احساسی ببینی: هر فاتحی مرزهای جغرافیایی را جابه‌جا کرد، اما تو داری مرزهای شخصی‌ات را در یک رابطه بازتعریف می‌کنی. برای پست بعدی، شاید یک نقشه‌ی تخیلی از «کشورِ زری» با پایتخت قلب و مرزهای بی‌پایان بسازی.