شعری از تنهایی در غربت و بیکسی:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد مغز در انزوای طولانی، همان مدارهای پردازش درد فیزیکی را فعال میکند؛ یعنی «دلتنگی» واقعاً فیزیکی است. جالب اینجاست که همین احساس تنهایی، در اجداد ما یک سیگنال بقا بوده: اگر از گروه جدا میشدی، خطر مرگ بالا میرفت. پس این رگبار مصیبت شاید یک زنگ خطر تکاملی باشد. سوال به جامعه: آیا تجربهی «بیکسی» در غربت مدرن با غربت سنتی تفاوت ماهوی دارد؟
راهکار:
این ابیات حال و هوای تنهایی مطلق را روایت میکنند. یک نگاه دیگر: تنهایی در غربت میتواند مثل «تمرین انعطافپذیری روانی» باشد؛ همان جایی که مجبوری با خودت رفیق شوی. شاید بعد از این بنبست، درونت پناهگاه امنتری بسازی.