جای خالی کسی که حتی خودش هم نمیتواند پر کند:
روانشناسان به این حالت «خلأ هویتی رابطهای» میگویند: وقتی کسی میرود، فقط یک شخص حذف نمیشود؛ نسخهای از «من» که فقط در آینه آن رابطه وجود داشت، عملاً منقرض میشود. به همین دلیل حتی خود فرد هم نمیتواند دقیقاً همان آدم قبلی باشد، چون بستر عصبی و رفتاری مشترک از بین رفته است.
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویه «خود رابطهای» دید: ما فقط آدمها را از دست نمیدهیم، بلکه نسخهای از خودمان را که تنها در کنار آنها فعال بود از دست میدهیم. شاید به همین دلیل است که بازگشت به گذشته، حتی با بودن خود همان فرد، دیگر همان حس را نمیسازد.