احساس به شخصیت‌های تاریخی

عشق نسلی به کسی که هرگز ندیدیم:

این حس «عشق به غایب» ریشه در پدیده‌ای به اسم «روابط پارااجتماعی» داره؛ همون دلبستگی خیالی به شخصیت‌های رسانه‌ای یا تاریخی. جالب این که مغز ما در واکنش به این عشق مجازی، دوپامین و اکسی توسین آزاد می‌کنه، دقیقاً مثل عشق واقعی. این نشون می‌ده خیال چقدر قدرتمنده. سوال: آیا این عشق می‌تونه هم‌وزن عشق حضوری باشه؟

راهکار:

این جمله رو می‌شه به‌عنوان یه نگاه تازه به «عشق از راه دور» تعبیر کرد: گاهی عشق به یه چهره‌ی تاریخی یا هنرمند، نه تنها ضعیف‌تر نیست، بلکه چون بر پایه‌ی تصورات ذهنی ساخته شده، قدرت و خلوص بیشتری داره. مثلاً عشق نسل امروز به فروغ فرخزاد یا شهدای دفاع مقدس دقیقاً همینه.