هیچکس موندنی نیست اما همه برگشتنیاند: راز روانشناسی دلتنگی:
پدیدهای در روانشناسی هست به اسم «حسرت خاطره» (Rosy Retrospection): مغز ما بهمرور زمان خاطرات منفی رو فیلتر میکنه و فقط حس خوب گذشته رو نگه میداره. در واقع ما دلتنگ خودِ آدمها نیستیم، دلتنگ نسخهٔ ایدهآلسازیشدهای هستیم که مغزمون برای پر کردن جای خالیشون ساخته. یه توهم نوستالژیکِ ضروری برای بقای روح. به نظرتون اگر برمیگشتن، میتونستن با اون تصویر ذهنی رقابت کنن؟
راهکار:
ارزش واقعی آدمها در غیابشون کشف میشه، نه در حضور. این حسرت گرچه تلخه، اما میتونه یه زنگ بیداری باشه برای توجه عمیقتر به کسایی که الان کنارمون هستن. دلتنگی یعنی هنوز ظرفیت عشق ورزیدن داری، فقط جهتاش رو به جای گذشته، به حالا تنظیم کن.