دلتنگی که نمیگذارد دنبال کسی دیگر بگردی:
در عصبشناسی عشق، رد شدن از سوی معشوق همان مدارهای عصبی درد فیزیکی را فعال میکند. مطالعات fMRI نشان میدهند که یادآوری خاطرات عاشقانه همچنان سیستم پاداش دوپامینی را تحریک میکند، حتی اگر رابطه تمام شده باشد. این یعنی «کاش پا میداشتم» یک مبارزهی شیمیایی واقعی بین منطق (کورتکس پیشپیشانی) و میل (هستهی اکومبنس) است. در ادب فارسی، این وابستگی را «درد بیدرمان» میخواندند و حالا علم تأییدش میکند.
راهکار:
اینکه حتی بعد از رفتنش توان «گشتن» نداری، نشاندهندهی جای خالی نیست، بلکه گواه عمق پیوندی است که کپیبردنی نیست. مغز در برابر جایگزین مقاومت میکند چون آن شخص را «غیرقابل تعویض» کدگذاری کرده. این حس را نشانهی ارزشمندی آن عشق بدان، نه ضعف.