احساس بی خوابی

شعری برای بی‌خوابی‌های عاشقانه و شب‌بیداری:

وقتی نور به شب می‌زند، غدهٔ صنوبری ترشح ملاتونین را متوقف می‌کند. درست مثل خورشیدی که در شعر، بی‌خواب را می‌سوزاند. جالب اینجاست که کمبود خواب مزمن، آمیگدال مغز را ۶۰٪ واکنش‌پذیرتر می‌کند—یعنی احساسات، به‌ویژه اشتیاق و غم، شدت می‌گیرند. پس این «سوختن» فقط استعاره نیست؛ واکنشی بیوشیمیایی به یک دلبستگی شبانه‌روزی است.

راهکار:

بی‌خوابی عاشقانه را می‌شود شبیه «پرواز اجباری» دید: ذهنی که در تاریکی، به نور معشوق خیره می‌ماند. ریتم شبانه‌روزی را به‌جای یک اختلال، مثل یک منطقهٔ زمانی شخصی در نظر بگیر که فقط در آن می‌شود ستاره‌ای بود که به‌جای شب، در اندیشه‌ات طلوع می‌کند.