احساس امنیت با دعا

تو مثل دعای مادرم برای منی؛ یعنی چه؟:

تحقیقات نشان داده صدای مادر فقط آرامش‌بخش نیست؛ اکسیتوسین ترشح می‌کند و مسیرهای درد را در مغز غیرفعال می‌کند. دعا هم در سطح عصبی مثل «مسکنِ حضور» کار می‌کند: وقتی کسی برایت دعا می‌خواند، مغزت الگوی امنیت را فعال می‌کند. در آیین‌های کهن هم دعای مادر «سپر نانوشته» نام داشت؛ نه فقط به خاطر باور دینی، بلکه به خاطر اثر روانیِ «دیده‌شدن». تو دقیقاً همان حسِ «کسی بی‌قیدوشرط پشتته» را زنده می‌کنی.

راهکار:

این تشبیه یعنی «دعای مادر» برای تو یک قرارداد عاطفی نانوشته است؛ حالا این فرد همان قرارداد را زنده کرده. میشود در ادامه بنویسی: «یعنی حضورش امنیتِ آن شب‌های سجاده را دارد.»