امید مبهم؛ احساسی که نمیدانیم به چیست:
روانشناسان به این حالت «خوشبینی غیرواقعبینانه» میگویند؛ مغز بدون داشتن هدف مشخص، دوپامین ترشح میکند تا سیستم جستوجو را فعال نگه دارد. پژوهشها نشان میدهد امید مبهم میتواند تابآوری را بیشتر از امید مشخص افزایش دهد، چون شکستها را به هدف گره نمیزند. پارادوکس: ندانستنِ مقصد، تو را از ناامیدی مصون میکند.
راهکار:
این جمله را میتوان اینطور دید: امیدِ تو نقشه نیست، قطبنماست؛ حتی بیآنکه مقصد را بدانی، جهت حرکت را نشانت میدهد. در روانشناسی مثبتنگر، امیدِ بدون موضوع اغلب نشانهی فعال بودن سیستم انگیزشی مغز است، نه سردرگمی. پس بهجای نگرانی از «به چیست»، آن را سوخت جستوجوگریات کن.