احساس اقیانوسی و مولانا

معنی شعر این سخن آبیست از دریای بی‌پایان عشق:

فروید از نامه‌های رومن رولان مفهوم «احساس اقیانوسی» را وام گرفت: تجربه‌ای از بی‌مرزی با جهان، درست مثل ماهی در آب که هرگز پایان نمی‌جوید. پژوهش‌های عصبی امروز نشان می‌دهد این حس با کاهش فعالیت قشر آهیانه‌ای پسین مغز در مراقبه و غرقگی شاعرانه رخ می‌دهد؛ جایی که «من» محو می‌شود و هستی بی‌نهایت حس می‌شود. آیا فضای مجازی امروز، ما را از ماهی به جویندگانی مضطرب تبدیل کرده؟

راهکار:

اگر این شعر را قطره‌ای از آن دریا می‌بینی، تصور کن در چه اقیانوسی شناوری. در کامنت‌ها از جهانی بنویس که در آن، تو همان ماهیِ بی‌پایانی.