متن عاشقانه تو که باشی؛ نبودنت و عذاب کارهای مورد علاقه:
در روانشناسی عشق، این جملات مصداق «تمرکز توجه انحصاری» است: وقتی دلبستگی فعال می‌شود، قشر پیش‌پیشانی ارزیابی نقص‌ها را کمرنگ می‌کند و دوپامین ناشی از حضور معشوق، آستانه لذت را جابه‌جا می‌کند؛ به همین دلیل فعالیت‌های محبوب قبلی بدون او بی‌پاداش به نظر می‌رسند. در تصویربرداری مغزی، دیدن چهره معشوق همان مسیر پاداشی را روشن می‌کند که با مصرف شکلات یا موسیقی محبوب فعال می‌شود.
راهکار:
این متن را می‌توان از زاویه «اقتصاد توجه» هم دید: وقتی یک نفر تمام محرک‌های لذت‌بخش دیگر را کمرنگ می‌کند، در واقع نظام پاداش مغز روی «حضور» سرمایه‌گذاری کرده است. برای بسط خلاقانه‌اش می‌توانی از تضاد بین «درد نبودن» و «بی‌ارزشی همه چیز در بودن» یک دیالوگ دوگانه بسازی؛ طوری که هر مصرع با یک جزئیات حسی همراه شود: بو، صدا، لمس، دما.