احوالپرسی با خاک

دلتنگی برای عزیزی که خاک پس نمی‌دهد:

در متون اوستایی، خاک مقدس‌ترین عنصر است و به همین دلیل اجازه نمی‌دادند بدن مرده در آن دفن شود؛ بلکه جسد را در دخمه‌ای روباز می‌گذاشتند تا پرندگان و خورشید پاکش کنند. اما از دید زیست‌شناسی، در ۵ تا ۸ سال، بدن به طور کامل توسط میکروب‌های خاک تجزیه می‌شود و اتم‌هایش وارد چرخه‌ی گیاهان می‌شود؛ پس خاک واقعاً عزیز را «پس می‌دهد»، اما نه به شکل آدمی، بلکه به شکل سبزه‌ای که روی گورش می‌روید.

راهکار:

این متن را می‌توان از سوگ‌نامه به گفت‌وگویی با چرخه‌ی زندگی تبدیل کرد: خاک عزیز را برنمی‌گرداند، اما هر بهار با سبزه‌ها و شکوفه‌ها یادش را دوباره تحویل می‌دهد.