احوال ایرانی‌ها

حیف؛ واژه‌ای که توصیف حال ما ایرانی‌هاست:

پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهند احساس «حیف» از قشر جلوی پیشانی می‌آید و همان‌قدر واقعی است که درد جسمی؛ اما تفاوت مهم این است: مغز وقتی «مسیر جایگزین» را تصور می‌کند، واقعیت را اغراق‌آمیز بدتر از آنچه هست می‌بیند. مطالعه‌ای در ۲۰۱۴ روی بازنده‌های مدال برنز و نقره المپیک نشان داد برنده‌های برنز از نقره‌ای‌ها شادترند چون نقره‌ای‌ها خود را «حیف شده» می‌بینند. پس «حیفِ ما» فقط گزارش واقعیت نیست؛ یک تفسیر ذهنی از مقایسه با وضعیت خیالی است. آیا این تفسیر، انتخاب ناخودآگاه ماست؟

راهکار:

«حیفِ ما» را می‌توان معکوس خواند: هر گاه چیزی «حیف» می‌شود، یعنی هنوز ارزشِ بودن دارد. این جمله نه پایان، که سندی بر زنده بودن ظرفیت‌های ماست؛ چیزِ مُرده را «حیف» نمی‌گویند.