فراموشی زندهها و یادآوری مردهها: چرا؟:
پدیدهای در روانشناسی به نام «ارزیابی پس از مرگ» وجود دارد که نشان میدهد مردم تمایل دارند پس از مرگ یک فرد، او را ایدهالیزه کنند و دستاوردهایش را بزرگنمایی کنند. در حالی که در زمان زندگی، همان افراد نادیده گرفته میشوند. ونسان ونگوگ نمونه بارز این پدیده است. سوالی که پیش میآید: چرا منتظر مرگ میمانیم تا قدر کسی را بدانیم؟
راهکار:
این جمله یک پارادوکس اجتماعی را نشان میدهد. در علوم اعصاب، حافظه جمعی ما تمایل به سادهسازی دارد؛ افراد زنده را با عیبهایشان میبینیم، اما مردگان را با دستاوردهایشان میسنجیم. یک نکته جالب: تحقیقات نشان داده که اگر در زمان زندگی خود تأثیر مثبت و ماندگاری بگذارید، احتمال یادآوریتان حتی پس از مرگ بیشتر میشود.