اهمیت مسیر در زندگی

چرا مسیر مهم‌تر از مقصد است؟:

در روان‌شناسی شناختی به این حالت «خطای رسیدن» می‌گویند: مغز پس از فتح هدف، ترشح دوپامین را ناگهان کاهش می‌دهد و فرد دچار پوچی می‌شود. برعکس، در حین حرکت و پیشرفت تدریجی، مدار پاداش مغز فعال‌تر است؛ به همین دلیل انتظارِ رسیدن اغلب لذت‌بخش‌تر از خودِ رسیدن است. حالا پرسش تیز: اگر مقصد فقط نقطه‌ای برای پایان مسیر است، چرا نقشه‌های زندگی را همیشه با مقصد ترسیم می‌کنیم؟

راهکار:

شاید این جمله یک تسلی نیست؛ یک اصل عصبی است: مغز در حین حرکت و پیشرفت تدریجی، دوپامین بیشتری نسبت به لحظهٔ رسیدن ترشح می‌کند. پس مسیر فقط مهم‌تر نیست؛ از نظر شیمیایی لذت‌بخش‌تر هم هست.