بیخبری از زندهها و ناله بر مردگان:
تحقیقات روانشناسی نشان میدهد مغز انسان برای «توجه فوری» پاداش دوپامین میدهد، اما برای «مراقبت بلندمدت» نه. به همین دلیل اغلب به جای کمک به زندهها، بعد از مرگشان عزاداری پرزرقوبرق میکنیم – این کوتاهبینی زمانی، یک خطای تکاملی است. حتی در فرهنگ مصر باستان هم برای مردگان مقبره میساختند اما از نیازهای روزمرهشان غافل بودند. سؤال: آیا تا به حال برای کسی که زنده است، همان قدر هزینه کردهای که برای مراسمش کنار میگذاری؟
راهکار:
این بیتها مثل آینهای هستند که «ناهماهنگی شناختی» را نشان میدهند: ما برای مردهای که دیگر نیست هزینه (اشک، مراسم) میکنیم، ولی برای زندهای که هست از حداقل توجه دریغ میورزیم. شاید ارزشش را داشته باشد که امروز یک پیام کوتاه بفرستی، نه اینکه فردا سنگ مزار را آب بدهی.