تا زندهای، به فریادش برس؛ وگرنه پشیمانی چه سود؟:
تحقیقات روانشناسی نشان میدهد بزرگترین حسرت انسانها در بستر مرگ، نبودن برای عزیزانشان در زمان حیات است. نورولوژی توضیح میدهد که پشیمانیِ غفلت، همان مدارهای درد فیزیکی را در مغز فعال میکند. «آب پاشیدن بر مزار» یک آیین جبرانی مغز برای کاهش این درد است، غافل از اینکه تسکین واقعی در عمل بهموقع است. شما امروز برای کسی که دوستش دارید، چه کاری میکنید که فردا بر سنگش آب نپاشید؟
راهکار:
این شعر یک هشدار روانشناسانه است: مغز ما پشیمانی از کارهای نکرده را عمیقتر از کارهای کرده حس میکند. آب پاشیدن بر سنگ مزار، در واقع نماد تسکین همان پشیمانیِ لاینحل است.