هدف تو بردن است، باختن فقط یک ایستگاه است:
آیا میدانستی که مغز انسان در مواجهه با شکست، اگر هدف مشخصی داشته باشد، هورمون دوپامین را حتی بیشتر از زمان برد آزاد میکند؟ این پدیده «اثر پاداش پیشبینیشده» نام دارد: هر بار که به هدف نزدیک میشوی، حتی اگر هنوز نباخته باشی، مغزت حس برنده شدن را شبیهسازی میکند. پس باختن واقعی زمانی است که هدف نداشته باشی، نه وقتی که به سمتش میدوی. سؤال تیز: آیا تا حالا برای یک هدف «باختی» که بعداً معلوم شد بزرگترین پلهات بوده؟
راهکار:
این جمله اصل «تمرکز بر هدف» را برجسته میکند. برای عملیسازی، میتوانی هدف را به مراحل کوچک و قابل اندازهگیری بشکنی و هر بار که شکست میخوری، از آن بهعنوان داده برای اصلاح مسیر استفاده کنی، نه بهانهای برای توقف.