فروتنی و نعمتهای خدا؛ هرچه او دهد، بازپس میگیرد:
در روانشناسی، «اثر مالکیت» نشان میدهد انسان به محض آنکه چیزی را از خود بداند، ارزشش را بیش از حد واقعی برآورد میکند و از دست دادنش برایش دردناکتر از لذت بهدست آوردنش است. از منظر زیستشناسی، بدن ما هر ۷ سال تقریباً همه سلولهایش را نو میکند؛ یعنی حتی داشتنِ همین جسم هم جریانی موقت است، نه مالکیت ثابت. تاریخ عرفان نیز نعمتها را «امانت» میدانست تا دلبستگی کم شود. اگر همهچیز امانت باشد، آیا اضطراب از دست دادن فروکش میکند؟
راهکار:
این جمله را میتوان با یک چرخش روانشناختی بازآرایی کرد: فروتنی فقط ترس از بازپسگیری نیست؛ تمرین روزانهٔ دیدنِ نعمتها بهعنوان امانت، مغز را به قدردانی فعال عادت میدهد و دلبستگی اضطرابی را کم میکند.