چرا باید به دروازهبانها احترام گذاشت: دیواری که تیم به آن تکیه دارد:
دروازهبانها در طول مسابقه بهطور میانگین ۳۰٪ بیشتر از بازیکنان دیگر کورتیزول ترشح میکنند، چون مغزشان در آمادهباش دائمی برای مهار خطرات ناگهانی است. جالبتر اینکه یک اشتباه دروازهبان ۱۰ برابر بیشتر از یک موقعیت ازدسترفته مهاجم در حافظه جمعی میماند. در روانشناسی ورزش به این پدیده «تله ناجی تنها» میگویند: کل تیم پشت دیواری پنهان میشود که فقط یک نفر جلوی آن ایستاده است. به نظر شما آیا این بار روانی در قراردادهای دروازهبانها لحاظ میشود؟
راهکار:
دروازهبان فقط یک مهره دفاعی نیست؛ نماد آدمی است که سکوتش تأمینکننده امنیت جمع است. در زندگی شخصی هم هرکسی یک «دروازهبان عاطفی» دارد که بیصدا جلوی اشتباههای جبرانناپذیر را میگیرد. به آن آدمها بهاندازه یک دروازهبان تیم ملی احترام بگذارید.