دلنگرانی برای جوانی از دست رفته:
آیا میدانید مغز انسان تا ۲۵ سالگی در حال تکامل ساختاری است، اما انعطافپذیری عصبی (نوروپلاستیسیته) تا پایان عمر ادامه دارد. یعنی توانایی یادگیری و تغییر در هر سنی ممکن است. جوانیِ واقعی شاید نه در سن، که در طرز نگاه ما به تغییر و رشد است. تاو: آیا نسلهای گذشته هم همین نگرانی را داشتند یا این فقط یک توهمِ ایدهآلسازیِ گذشته است؟
راهکار:
این جمله یادآور یک حقیقت تلخ است: جوانی سرمایهای است که با گذر زمان برنمیگردد، اما میتوان با نگاه به آینده و ساختن خاطرات جدید، ارزش لحظههای باقیمانده را دوچندان کرد. شاید بهتر باشد به جای حسرت، از همین امروز برای ساختن فردایی پر از انرژی شروع کنیم.