اهمیت آدمهایی که بیادعا هستند:
در روانشناسی به این «سوگیری توجه به چیزهای آشکار» میگن: ما اغلب افراد پر سر و صدا رو مهم میبینیم، در حالی که سیستمهای پایدار (خانواده، تیمها، حتی اکوسیستم) به اعضای کمفروغ اما حیاتی وابستهان. مثلاً زنبورهای کارگر که دیده نمیشن، کل کندو رو میچرخونن. سوال اینجاست: چند بار در روز آدمهایی که واقعاً زندگیمون رو میچرخونن رو نادیده میگیریم؟
راهکار:
این جمله میتونه یه یادآوری باشه برای ارزشگذاری به آدمهایی که بیسروصدا کنارتن. یه تمرین ساده: امروز به یکی از همین «مهم نیستن»ها یه پیام کوتاه بده که چقدر حضورش برات ارزشمنده.