بودیم و کسی نفهمید؛ باشد که نباشیم و بدانند:
تحقیقات علوم اعصاب نشان داده مغز انسان هنگام دیده شدن توسط دیگران، همان مسیر دوپامینای پاداش را فعال میکند که هنگام خوردن شکلات یا برنده شدن در بازی. «بودن» بدون «دیده شدن» برای سیستم لیمبیک معادل «نبودن» است. این نیاز به تأیید اجتماعی ریشه در بقای گروهی اجداد ما دارد: کسی که دیده نمیشد، از قبیله طرد میگردید. آیا این حسرت «به یاد ماندن» هنوز یک غریزه تکاملی است یا انتخاب آگاهانه؟
راهکار:
ریفریم کنید: این جمله یادآور نظریه «جاودانگی نمادین» در روانشناسی است که میگوید انسانها ناخودآگاه میخواهند بخشی از وجودشان فراتر از زمان زنده بماند. نیازی نیست حتماً مشهور باشید؛ حتی یک خاطره ساده از شما در ذهن یک نفر، همان «بدانند که بودیم» را محقق میکند. این حس را با یک مثال ملموس از زندگی روزمره پررنگ کنید.