اهمیت عشق به جای زیبایی

دوست داشتن واقعی؛ زیباتر از هر ظاهری:

پدیده‌ی «میکل‌آنژ» در روانشناسی روابط می‌گوید که آدم‌ها در رابطه به همدیگر کمک می‌کنند به «خود ایده‌آلشان» نزدیک شوند؛ درست مثل مجسمه‌سازی که تصویر نهفته در سنگ را بیرون می‌کشد. یعنی عشقِ عمیق نه انتخابِ زیباترین، که فرایندِ «زیبا کردنِ یکدیگر» است. عشقی که تو توصیف می‌کنی دقیقاً همین است: کسی که نگاهش از سطحِ مقایسه به عمقِ تأثیرگذاری می‌رود. تا حالا فکر کرده‌ای عشق تو چه بخشی از وجود طرف مقابل را «آشکار» کرده است؟

راهکار:

اینجا به‌جای رقابت با دیگران، داری ارزشِ نوع نگاهت را نشان می‌دهی؛ عشقی که به «چطور دوست داشتن» تکیه دارد نه «چه کسی زیباتر است». همان جمله می‌تواند تعریفِ تو از عشق باشد: عشق یعنی کسی را با تمام وجود و بدون مقایسه دیدن.