بعداً گفتن، مساوی با تموم شدن فرصتهاست:
پدیدهای در روانشناسی به نام «خطای برنامهریزی» وجود دارد: انسانها بهطور سیستماتیک زمان لازم برای انجام کارها را دستکم میگیرند و تصور میکنند «بعداً» کلی وقت دارند. جالبتر اینکه هیپوکامپ مغز، خاطرات «قصد انجام کار» را مثل خاطرات «کار انجامشده» ثبت میکند، پس هر بار که میگوییم بعداً، مغز حس کاذبی از پیشرفت دریافت میکند و انگیزه عمل واقعی افت میکند. این یعنی «بعداً» نهتنها وقت میبلعد، که توهم پیشرفت میدهد.
راهکار:
تحقیقات نشان میدهد مغز بین یک کار فوری با پاداش کوچک و یک کار آینده با پاداش بزرگ، غالباً اولی را انتخاب میکند. برای فریب این سازوکار، برای خود ضربالاجلهای سفتوسخت مصنوعی بگذارید و آنها را با کسی به اشتراک بگذارید تا حس تعهد بیرونی ایجاد شود.