اهل دل شعر

چراغانی شعرها پس از مرگ؛ مهمانی اهل دل با شعر:

در سنت سوگواری ایرانی، حلوا فقط خوراک نیست؛ شیرینی و کنجد آن برای جبران افت قند خون و تنش عزاداران است. اما وزن و قافیه در شعر، اطلاعات را با تحریک هیپوکامپ و مسیر دوپامینی ماندگارتر می‌کند؛ یعنی جایگزینی حلوا با شعر، مراسم را از تسکین موقتی به رمزگذاری بلندمدت حافظه جمعی تبدیل می‌کند. چراغانی کردن شعرها هم بی‌شباهت به جشن‌های یادبود اسکاندیناوی نیست که به جای سوگ صرف، خاطره را روشن نگه می‌دارند.

راهکار:

مرگ در این بیت نه پایان، که تبدیل به جشن حافظه است؛ می‌توانی همین امروز نسخه زنده‌اش را بسازی: شعرهایت را چراغانی کن و مجلس کوچکی از اهل دل ترتیب بده.