دلتنگی برای وطن و اهالی قلب:
در قرن هفدهم «دلتنگی برای وطن» یک بیماری رسمی روانپزشکی بود؛ یوهانس هوفر در ۱۶۸۸ آن را نوستالژی نامید و برای سربازان سوئیسی دور از خانه، حتی مرگآور توصیف کرد. امروز علوم اعصاب نشان میدهد دلتنگی، همان مدارهای عاطفی گرم را فعال میکند و بهجای غرقکردن در غم، حس تعلق و تابآوری میسازد. پس این «هوای وطن» ضعف نیست، سیستم بقای عاطفی است. اگر قلبِ کسی وطنِ تو شده، آیا او هم دلش برای تو تنگ شده است؟
راهکار:
این متن را میتوان از زبان خود «وطن» هم خواند: وطن هم مثل یک عاشق، به آدمهایش دل بسته است. اگر دلتنگیات وطن را صدا میزند، بگذار وطن هم در قلب تو خانه داشته باشد؛ «به زودیِ زود» فقط یک وعده نیست، یک نسخهی امید است.